چند روز مانده به فروپاشی شوروی، سازمان امنیت این کشور موسوم به کا گ ب تعطیل شد. كا گ ب در سال 1954 با هدف مقابله با فعاليتهاي براندازي نظام كمونيستي شوروي و دستگیری تمامی مخالفان داخلی و خارجی کمونیسم تاسيس شد. پس از انحلال كا گ ب در سال 1991، وظايف آن ميان دو سازمان اطلاعات فدرال روسیه و اطلاعات خارجي تقسیم شد.
اجازه به بوش برای ورود به عراق
كنگره آمريكا لايحه «قطعنامه مجوز كاربرد نيروي نظامي عليه عراق» را در سال 2002 تصويب كرد و به بوش اجازه ورود به جنگ با عراق را داد .در آن زمان حزب جمهوريخواه، داراي اكثريت در هر دو مجلس سنا و مجلس نمايندگان كنگره بود و اين لايحه با حمايت اعضاي اين حزب و بسياري از اعضاي حزب دموكرات در كنگره به تصويب رسيد.
اولین عبور سربازان اسرائیل از مرزهای 1967
شش روز از آغاز جنگ دوم اعراب-اسراییل گذشته بود. سوریه و مصر کانال سوئز و بلندیهای جولان را تصرف کرده بودند. اما با کمکهای نظامی آمریکا و شوروی به اسراییل، نیروهای زمینی رژیم صهیونیستی در این روز برای اولین بار از مرزهای قرارداد آتشبس جنگ اول در سال 1967 گدشتند و تا کنون نیز بازنگشتهاند. پيمان صلح كمپ ديويد از اثرات اين جنگ بود.
اشاره: موضوع تقريب مذاهب اسلامى و اتحاد مسلمانان امروزه به وضوح تحت تاثير مسائل و تحولات سياسى و چالش هاى بين المللى منطقه جهان اسلام قرار گرفته است. دكتر «احمد راسم النفيس» را مى توان فعالترين چهره شيعى مصر در عرصه تقريب مذاهب در حال حاضر دانست. مصاحبه تلفنی زیر را تیرماه سال جاری با او داشتم تا نظر او را در مورد آخرين وضعيت تقريب مذاهب و اتحاد اسلامى جویا شوم. دكتر نفيس خود از تسنن به تشيع تغيير مذهب داده است. او هماکنون استاد دانشكده پزشكى دانشگاه منصوره قاهره است
عوامل ايجاد و رشد وحدت اسلامى و گسترش دامنه اسلام گرايى در جهان امروز را چه مى دانيد؟ باور من بر آن است كه مهم ترين عامل در تقويت اتحاد ميان مسلمانان و گسترش اسلام، مساله روان سالم و روح پاك است. اگر روان هاى ما از هرگونه كينه و تعصب و پيش داورى پاك و سالم باشد، يقين داشته باشيم كه اين تفكر شيعه است كه در قلوب انسان ها جا باز مى كند. پس مساله روان در درجه اول است. مسائل عقيدتى و ايدئولوژيكى كه امروزه بيشتر بر آن تاكيد مى شود در درجه هاى اهميت پايين ترى قرار مى گيرد. شما تا روان طرف مقابلتان را پاك نكنيد، هيچ گاه با طرح مبانى عقيدتى نمى توانيد تاثيرى بر او داشته باشيد. اما امروزه مشاهده مى شود كه يك هجمه بداخلاقى در جوامع مسلمان شروع شده است كه به دنبال براندازى مسلمانان شيعه و سوزاندن آنها و سقوط اخلاقى آنان است. اين جريان نمى خواهد شيعه در جايگاه واقعى خود بايستد. نه در جايگاه سياسى و نه اجتماعى و نه اقتصادى. اين هجمه توجهى به استدلال هاى منطقى و عقلانى شيعه ندارد و با تهييج احساسات و استفاده از ابزارهاى ضداخلاقى به دنبال منفور كردن شيعه در اذهان عمومى و بى ارزش نشان دادن منطق آنهاست. اينكه تاكيد بر روان دارم تا عقيده به همين دليل است. روان پاك و غيرمتعصب فقط مى تواند در مقابل اين هجمه تبليغاتى ضد شيعى بايستد. آنجاست كه منطق شيعه، عقلانى مى شود و دلايل آنها حتى براى مسائل ماورايى و متافيزيكى قابل قبول است و اين را ما ميان بسيارى از انديشمندان جهان مشاهده كرده ايم. حتى اگر حقانيت شيعه را آشكار نكنند، در دل به آن اعتراف مى كنند و هيچگاه عليه آن حرف نمى زنند. اما آن روانى كه به تصلب كشيده شده و تعصب و دگم هاى عقيدتى، كينه در آن دوخته است، همواره به دنبال درگيرى و تشنج با تشيع است و آن هجمه بداخلاق او را بيشتر تحريك مى كند. تا آنجا كه به خون شيعه تشنه مى شوند و از هر ابزارى براى آن استفاده مى كنند تا چهره تشيع را مغضوب و ظالم جلوه دهند. ببينيد، اين واقعيت حال حاضر ماست و نمى توان از آن فرار كرد. بايد با چشمانى باز به صحنه نگريست تا دست هاى پنهان آن جريان سياه را پيدا كرد. اگر اين واقعيت را متوجه شويم ديگر نمى توانيم به راحتى تمام دم از وحدت اسلامى بزنيم. بايد در اين مسير با جان و دل حاضر شد و مبارزه كرد. بحث وحدت مسلمانان در قرن گذشته بهتر پيش مى رفت، اما با ظهور جريان صهيونيست و استثمار مسلمانان و جنگ ستيزى با جمهوريت و اسلاميت در ايران، اتحاد مسلمانان وارد صحنه دشوارى شد. اسراييل، ايران را تهديد بزرگى براى منافع اقتصادى و سياسى خود مى بيند؛ چرا كه ايران حامى بزرگ فلسطين است كه به دنبال استيفاى حقوق پايمال شده آنان است، از سويى ديگر، ايران به دنبال دسترسى به فناورى هاى جديد دنيا در منطقه است. اسراييل از آنجا كه دو حاكم در يك اقليم نگنجند براى نابودى ايران، مساله نفرت سازى شيعيان را مطرح مى كند. حال در اين ميان آن روان هاى مريضى نيز كه كينه قدرت يافتن شيعيان را در دل مى پروراندند، همچون آتشى زير خاكستر به حمايت از اسراييل مى پردازند و با او هم پيمان مى شوند. پس متوجه باشيم كه اختلاف هاى به ظاهر ايدئولوژيك شيعه و سنى در حال حاضر ريشه در منافع چه گروه هايى دارد. پس اينگونه بگويم كه آنان كه خواب يك امت اسلامى موحد و متحد را در سر مى پرورانند بدانند كه هرآنچه دارند بايد در اين راه فدا كنند و از تلاش در تمامى عرصه ها و گفت وگو با تمامى جريان هاى اسلامى، كم نگذارند. از همه بالاتر آن كه بايد به فكر نزديكى و الفت ميان قلوب و انديشه هاى عالمان مسلمان باشند. در درجه اول اخلاق و زدودن حجاب هاى نفسانى و كينه هاى ديرينه از اهميت بيشترى برخوردار است. در درجه دوم شناخت نقشه ها و دسيسه هاى پشت پرده دشمنان و رسوا كردن آنها و همدستان آنان قرار دارد. همدستانى كه شايد چهره اى مشهور در جهان اسلام باشند، اما منافع اقتصادى و سياسى ايجاب كرده است كه با صهيونيست هم كاسه شوند.
پس مى توان اينگونه تحليل كرد كه هر جا اختلاف شيعه و سنى شديد مى شود، پاى استكبار جهانى نيز در كار است؛ مثل عراق، افغانستان و پاكستان؛ نظر شما در اين باره چيست؟ اينگونه نيست كه فكر كنيم استكبار فقط به دنبال دشمنى با اهل بيت و تشيع اثنى عشرى است. اين يك توهم دشمن انگارى است كه ميان بسيارى از شيعيان وجود دارد كه دشمن را فقط براى خود مى دانند. نبايد استكبار را كوچك انگاشت. آنان با هرگونه انقلاب ضدظلم و استكبار در جهان مخالفت مى كنند. البته انقلاب هاى شيعى با رويكرد تفكر اهل بيت داراى ريشه هاى ظلم ستيزى بيشتر ى اند. در يك كلمه استكبار جهانى مى خواهد مسلمان و غيرمسلمان از او اطاعت كنند و تحت چارچوب هاى استراتژيك او حركت كنند، همين و بس. بنابراين استكبار براى تحقق طرح خود، تئورى دشمن داخلى را ميان مسلمانان طراحى مى كند، تا دشمن دور و دشمن بزرگ در اختلاف هاى داخلى مورد غفلت قرار گيرد. دشمن دورى كه به دنبال تجزيه كشورهاى اسلامى و تقويت تفكر صهيونيست و اشغال قوى است. حال در اين ميان دشمن بزرگ به دنبال ياركشى براى خود است تا اختلاف هاى داخلى را بيشتر دامن زند. با چشمان خود مشاهده كرديم كه چگونه وهابيون با ادعاى اعتقاد سالم خود، در مقابل خونريزى شيعه و سنى در غزه ساكت بودند و برخى نيز اسراييل را همراهى كردند. آنان بدشان نمى آيد قدس اشغال شود تا اماكن مقدسه خود ارزش بيشترى پيدا كند و سودآورى آنان نيز به خطر نيفتد. اين اوج بدبختى آنان است. همچنين ديديم كه همين وهابيون چگونه كودكان و نوجوانان خود را با فريب مبارزه از ايدئولوژى و عقيده به مقابل شيعيان مى فرستادند تا عمليات انتحارى انجام دهند. آنقدر مستندات در اين زمينه زياد است كه هيچ كس نمى تواند انكار كند آل سعود براى ناامن كردن منطقه، با اسراييل و آمريكا هم پيمان شده بود. ناامن كردن منطقه و دامن زدن به آشوب ها و اختلافات داخلى تنها به نفع غرب تمام مى شود تا با بستن پيمان ها و معاهده هاى اقتصادى، منافع خود را در منطقه حفظ كند.
آيا فكر نمى كنيد با طرح گسترش روابط فرهنگى ميان نخبگان مسلمان، موضوع اتحاد مسلمانان را مى توان سريع تر پيش برد و كارى به اختلاف هاى سياسى و منطقه اى نداشت؟ دوست من، اين را ديگر بايد پذيرفت كه تا زمانى كه نظام هاى سياسى اسلامى نخواهند در كنار هم قرار گيرند، توده مردم و نخبگان نيز نمى توانند اراده ايجاد رابطه را پيدا كنند. اين حرف را من كه سال ها در رابطه با تقريب مذاهب و فعاليت با مؤسسات مختلف دينى كار كرده ام با يقين مى گويم، كه نمى توان خارج از چارچوب هاى سياسى و حكومتى به دنبال برقرارى روابط عميق فرهنگى باشيم. نظام هاى سياسى همواره روابط فرهنگى را جهت مى دهند. مخصوصاً با محدوديت هاى ادارى و بين المللى حال حاضر اين نياز بيشتر مى شود. اين را نيز در نظر داشته باشيد كه بسيارى از نهاد هاى دينى امروز جهان اسلام وابسته به نظام هاى سياسى و پشتوانه هاى مالى و فكرى آنانند. پس اگر دولت ها بخواهند با هم رابطه سياسى داشته باشند، به دنبال آن روابط فرهنگى نيز شكل مى گيرد و به دنبال آن وحدت مسلمانان تقويت مى شود. حال اگر نظام هاى سياسى همچون آل سعود در سياست كلان خود عدم رابطه با شيعيان را مطرح كنند، ديگر چگونه مى خواهيم بحث از وحدت اسلامى بزنيم. البته اين حرف من به معناى دست روى دست گذاشتن و نااميدى نيست، بلكه مى خواهيم يك چشم انداز صحيح را پيدا كنيم تا بتوانيم برنامه صحيح براى برقرارى وحدت اسلامى بريزيم. شناخت حقيقت موجود باعث مى شود كه ما از توهم آنكه وحدت اسلامى يا تقريب مذاهب با يك كنفرانس يا همايش يا كتاب برقرار مى شود خارج شويم. بايد به آنجا برسيم كه اين فهم در ميان حاكمان اسلامى شكل بگيرد كه با فعال كردن نخبگان فرهنگ و انديشه و ايجاد بسترهاى مناسب براى ارتباط آنها با هم در جهان اسلام به مفاهيم مشترك رسيده و با وجود اختلافات عقيدتى و شكاف هاى موجود، بر آن اشتراكات تاكيد كنند.
در اين ميان مسائل ارتباطى جديد و رسانه فعال براى نزديكى نخبگان چقدر فعال بوده اند؟ بهره گيرى از تكنيك هاى ارتباطى جديد براى نزديك كردن انديشه ها از گروه هاى مختلف اهميت زيادى دارد. متاسفانه بايد گفت كه شيعيان در ارائه يك رسانه معتبر و مقبول بسيار ضعيفند؛ بايد راهى را براى ارائه و انتقال مفاهيم مناسب شيعى از فقه و تاريخ و فلسفه و عقايد و فرهنگ پيدا كرد كه اين مفاهيم در بوق و كرنا قرار گيرد، به گونه اى كه هر گوشى در هر گوشه جهان آن را بشنود و تاثير گيرد. رسانه هاى امروز شيعى براى خود شيعيان هم جذاب نيستند، چه رسد به ديگران. رسانه تعريف خاص خود را دارد و ما نمى توانيم به نام دينى كردن يا شيعى كردن از آن تعاريف تعدى كنيم. چرا رسانه هاى شيعى فقط در منابر حسينى و ذكر مصيبت و چند سخنرانى به ظاهر روشنفكرانه بايد خلاصه شود؟ چرا از كارشناسان مطرح عرصه ارتباطات بهره نمى گيريم؟
در بحث اراده سياسى مقدمه برقرارى روابط فرهنگى كه مطرح كرديد، آینده روابط مصر و ايران را چگونه ارزيابى مى كنيد؟ كشور مصر به عنوان يكى از بزرگترين بازيگران سياسى منطقه جهان اسلام، همواره نقش بسزايى در موضوع اتحاد مسلمانان ايفا كرده است؛ چه در آن زمان كه حكومت شيعى فاطميان روى كار بود و چه در زمان حكومت سنى ايوبيان و چه بعد از آن، عالمان سنى و شيعه در كنار هم موضوع تقريب مذاهب را مطرح مى كردند. در اين ميان محمد عبده و شيخ محمود شلتوت از عالمان الازهر مصر را مى توان نام برد. اما در حال حاضر مصر در يك غيبت ارتباطى از لحاظ فكرى و فرهنگى در جهان اسلام به سر مى برد كه اين موضوع فقط به ايران برنمى گردد و در تمام جهان عرب و جهان اسلام ديده مى شود كه دليل آن تنها نبود اراده در حركتى سياسى ضد استكبار جهانى است. همان تئورى كه مطرح كردم، نبود اراده سياسى عاملى است در عدم برقرارى روابط فرهنگى. اين بازگشت و سقوط فرهنگى در كشور مصر پس از انقلاب جولاى ۱۹۵۲ شروع شده و در روز نكبت، جولاى ۱۹۶۷و پذيرش كمك هاى وهابيون و آمريكا و صلح با اسراييل به اوج خود رسيد و تاكنون نيز ادامه دارد. نه كشورهاى جهان عرب و نه كشورهاى جهان اسلام نگاه خوبى به دولت مصر ندارند. روابط فرهنگى ميان مصر و جهان اسلام همواره رابطه عكس با روابط مصر و آمريكا و اسراييل و آل سعود داشته است. پس ديگر جاى هيچ تعصب نيست كه ببينيم شيخ الازهر دم از گفت وگو با اسراييل مى زند و با پرز دست مى دهد. يا عالم ديگرى از الازهر گفت وگو با شيعيان را تحريم مى كند و بگويد كه شيعيان هيچ جايگاهى در مصر ندارند؛ همان مصرى كه روزى محل حكومت بزرگ شيعيان و انتقال علوم به غرب از طريق شيعيان بود.
پس از گذشت یک ماه از حادثه 11 سپتامبر، آمريكا تجاوز نظامي خود را به خاك افغانستان آغاز كرد. جنگندهها و بمب افكنهاي آمريكايي طي چند هفته، مواضع گروه طالبان را كه از سازمان القاعده حمايت ميكرد، مورد حمله قرار دادند و در این میان تنها تعداد بسیاری ار غیرنظامیان افغانی کشته شدند و هنوز پس از گذشت 8 سال بنلادن و ملاعمر زندهاند.
فریب سیاسی رئیس جمهور پاکستان
اسکندرمیرزا رئیس جمهور پاکستان با حمایت نظامی ژنرال ایوبخان، قوانین اساسی مصوب 1956 را لغو کردند و با تدوین قوانین نظامی جدید، انتخابات سال آینده پاکستان را به تعلیق درآوردند. این کار فریبی از سوی ایوبخان بود تا 20 روز بعد علیه اسکندرمیرزا کودتای نطامی کند. او در سال 1965 با پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری، خود مقام ریاست کابینه را نیز برعهده گرفت.
مرگ کاریکاتوریست خلق
"
بوريس يفيموف " ژورناليست روس پس از هشتاد سال سابقه رسم كاريكاتور سياسي در مسكو درگذشت. استالين نیز تلفني به يفيموف سوژه كاريكاتور ميداد. كاريكاتور يفيموف از هيتلر به قدري وي را خشمگين ساخته بود كه به فرمانده نيروهاي خود نوشت پس از تصرف مسكو، نخستين فردي كه بايد نابود شود يفيموف است. شوراي عالي شوروي مدال و عنوان «كاريكاتوريست خلق» به يفيموف داده بود.
کاريکاتور سال 1947 يفيموف با تصورحمله نظامي آمريکا به قطب شمال!
کاريکاتور عقب نشيني نيروهاي هيتلر پس از شکست از روسها در جنگ کورسک 1941
امپراتوری عثمانی در بالاترین وضعیت 6/5 میلیون کیلومتر مربع وسعت داشت اما ترک ها در حال حاضر تنها 783654 کیلومتر مربع سرزمین دارند.جمهوری ترکیه امروزی به عنوان بازمانده امپراتوری عثمانی، میراثهای خوب و بد آن را یکجا به ارث برده است که از میراثهای خوب میتوان از شخصیت برتری طلبی یا هژمونخواهی منطقهای آن نام برد و از میراثهای بد، آثار و نتایج به جامانده از نسل کشی مورد ادعای ارمنستان در 1915 است که هنوز گریبان ترکیه را رها نکرده است.مصطفی کمال پاشا که به آتاتورک (پدر ترکیه) معروف است در پایان جنگ جهانی اول رهبری قیام علیه خلافت و امپراتوری عثمانی را به عهده داشت و در سال 1923 ترکیه مدرن را ایجاد کرد و خود تا 1938 رئیس جمهور ترکیه بود که اقداماتی مثل ملیگرایی ترک (پان ترکیسم)، جداکردن دین از سیاست، قانونی کردن حق برابری زنان با مردان و تغییر خط عربی به خط لاتین را در این کشور نهادینه کرد.تمایلات اروپایی ترکهادرست از زمان کمال پاشا بود که ترکیه تمایلات غربگرایانه خود را آغاز کرد و این علاقه و شیفتگی تا جایی پیش رفت که خواستار عضویت در اتحادیه اروپا شد. در واقع ترکیه از ابتدای تاسیس خود تجربیات یک دولت لائیک را آزموده است، این در حالی است که حدود صددرصد مردم مسلمان بوده و به دین خود پایبند هستند.در جهتگیریهای سیاست خارجی این کشور که تبدیل به سنت سیاسی دولتمردان آن شده است همواره رابطه با اروپا و حتی عضویت در این اتحادیه در محور امور قرار دارد. ترکیه از مرداد 1328 (آگوست 1949) به عضویت شورای اروپا درآمده است و بعد از تشکیل جامعه اقتصادی اروپا در سال 1958 میلادی، در 31 جولای 1959 تقاضای عضویت در این اتحادیه را مطرح کرد. در 12سپتامبر 1963 قراردادی موسوم به «قرارداد آنکارا» بین طرفین به امضا رسید و این قرارداد از اول دسامبر سال 1964 لازم الاجرا شد و از آن تاریخ روابط ترکیه و جامعه اقتصادی اروپا بهطور رسمی آغاز شد.اگر عضویت ترکها در پیمان آتلانتیک شمالی را نیز به این مجموعه اضافه کنیم که در سال 1952 انجام شد، روشن میشود که این کشور از اولین سالهای پس از جنگ جهانی دوم که ساخت سیاسی نظام بینالملل شکل نوینی به خود گرفت و از ترکیب موازنه قدرت به سمت نظام دو قطبی پیش رفت، با متمایل شدن به سمت غرب و قرادادهای متعدد با اروپا از خود یک چهره غربی و اروپایی ارائه داد تا کشوری شرقی و خاورمیانهای. اگر چه این قراردادها و مراودات تا کنون ادامه پیدا کرده است اما شواهد موجود نشان میدهد ترکیه نتوانسته است به هدف خود نزدیک شود و در جرگه کشورهای اروپایی قرار بگیرد.سیاست بازگشت به شرقتا کنون دلایل زیادی برای پذیرفته نشدن ترکیه در اتحادیه اروپا فهرست شده است اما شاید مهمترین مسأله این باشد که کشوری مسلمان است که نمیتواند در کنار کشورهای مسیح مذهب قرار بگیرد. به هر رو، ترکیهای که از هدف خود بازمانده است در چرخشی محسوس به سمت شرق سوق پیدا کرده و در تلاش برآمده تا جای پای خود را در خاورمیانه پیدا کند.جایگزینی احمد داود اوغلو به جای علی باباجان به عنوان وزیر امور خارجه که به اشتباه بیشتر با نگاه اقتصادی تحلیل شد، نشان از چرخش ترکیه به سمت شرق است. در خصوص چرخش نگاه به شرق ترکیه دو تحلیل عمده وجود دارد. ابتدا اینکه چون این کشور نتوانسته است خود را برای عضویت در اتحادیه اروپا به اثبات برساند و این اتحادیه نیز جایگاهی برای ترکیه در میان اعضای خود قائل نیست بنابراین سیاستمردان استانبول درصدد برآمدهاند تا دیر نشده جایگاه خود را در شرق ترمیم کرده و برای به دست آوردن هژمون منطقهای در خاورمیانه برنامههای کوتاه و بلند مدت بریزند.تحلیل دوم نیز بر این اصل استوار است که ترکیه به سمت شرق خیز برداشته است تا با تثبیت خود در این منطقه قدرتش را برای اروپا به اثبات رسانده و از این طریق پشتوانه مناسبی برای چانهزنیهای آینده با اتحادیه اروپا برای خود بتراشد. تلاش برای بازیگردانیهای شرقیبه هر رو، ترکیه در راهبرد نگاه به شرق تا کنون تجربیاتی را از سر گذرانده است و برای آینده نیز برنامههایی را در دست دارد که از این میان میتوان به این موضوعات اشاره کرد: میانجیگری بین سوریه و اسراییل، حمایت از حماس در جنگ 22 روزه، تلاش برای میانجیگری بین گروههای فلسطینی و مقامات رژیم صهیونیستی، تلاش برای درگیر کردن خود در مسائل هستهای پیش آمده بین ایران و غرب، حمایتهای نرم از دولتهای عراق و افغانستان، علاقهمندی به میزبانی گفتوگوهای بین 1+5 و جمهوری اسلامی ایران که در مرحله اول ناکام ماند، کشاندن طرح سپر دفاع موشکی از اروپا به خاک خود که با حمایت همه جانبه آمریکا انجام می شود و ... که نشان میدهد ترکیه علاقهمند به «بازیگردانی شرقی» است تا بگوید جایگزین خلفی برای قدرتی به نام امپراتوری عثمانی است و با رفتار ژلهای که در سیاست از خود ارائه میدهد میتواند تبدیل به هژمون منطقه شود. اما ترکها برای رسیدن به این مهم با مشکلات نظری و عملی بسیاری مواجه هستند که یا حل شدنی نیست و یا اینکه بسیار سخت به نتیجه درست و حسابی میرسد. در مقام نظر میتوان به نگاه اروپانگر ترکیه دست گذاشت که فضای اجتماعی مسلمانان شاید آن را برنتابد چون ترکیه در هر صورت از اندیشههای سکولار در بدنه سیاسی و قانون اساسی خود برخوردار است که بازمانده تفکرات آتاتورک است و هر زمان ممکن است با تلاش ارتش به عنوان ستون فقرات این اندیشه در ترکیه با انتخاباتی جدید قدرت را به دست بگیرد. در مقام عمل نیز مساله صلح به عنوان مهمترین موضوع منطقهای که تشعشعات فرامنطقهای گستردهای نیز دارد تبدیل به «گره کور خاورمیانه» شده است که راه حلی را برنمیتابد؛ زیرا اسراییل با حمایت بی دریغ آمریکا به گونهای تمامیت خواه عمل میکند که برای فلسطین و خواسته مسلمانان منطقه جایگاهی قائل نیست. از این رو میتوان ناکامی تلاشهای ترکیه در درازمدت را هم اکنون مشاهده کرد. بهخصوص اگر این مساله مورد توجه قرار گیرد که کشورهای دیگری در منطقه از مدتها قبل نقش خود را تعریف کرده و بر اساس آن – منفی یا مثبت – به بازی سیاسی میپردازند که کمتر اجازه میدهند ترکیه یا هر کشور دیگری برای خود تعریفی جدید ارائه داده و جای پایی باز کند. کشورهای که هر کدام خواهان بازی در جایگاه هژمون منطقه هستند. بنابراین شاید بتوان گفت ترکیه به همان اندازه که به دلیل دارا بودن روحیات اسلامگرایانه در سطح اجتماع نمیتواند به اتحادیه اروپا بپیوندد به همان اندازه به دلیل دارا بودن اندیشههای سکولار در سطح حاکمیت از رهبری دنیای اسلام ناکام خواهد ماند.
حمله آلمان براي تصرف شهر مسكو آغاز شد. اين حمله در سال 1941 با ضد حمله ژوكوف، مارشال شوروي، در هم شكسته شد و به روحيه نظاميان آلماني شديدا آسيب وارد آورد تا آنجا که نيروهاي شوروي با برافراشتن پرچم خود بر فراز برلین در آوريل 1945 به عمر دولت نازی پايان دادند. شوروي براي این پیروزی نزديک به 27 ميليون کشته داد.
توقیف تمام داراییهای خارجی عراق
شورای امنیت در سال 1992 رای داد که داراییهای عراق در همه کشورها توقیف و بابت غرامت به آسیبدیدگان از تصرف کویت پرداخت شود. عراق معتقد بود جنگ او با ایران به سود کشورهای عربی حوزه خلیج فارس بوده و دول عربی باید بدهی 30 میلیارد دولاری عراق را ببخشند. جنگ دوم خلیج و حمله عراق به کویت نیز به دلیل زیر بار نرفتن کویت برای بخشش غرامت بود.
اوکراین همکار در کشتار آبخازیا
در سال 2008 ولاديمير پوتين در ديدار خود با «يوليا تیموشنکو» نخست وزير اوكراين، او را متهم به دخالت در کشتن روسها در مسئله گرجستان کرد. پوتین گفت مدارکی در دست دارد که ثابت میکند نظاميان و جنگ افزارهاي اوكراين در گرجستان به کمک نیروهای آمریکایی آمده بودند. سیاستهای ضدروسی دولت اوکراین همواره تظاهرات اعتراضآمیز مردم این کشور را به همراه داشته است.
مردم نيجريه در سال 1960 با شركت در يك همه پرسي، خواهان استقلال کشور خود از بریتانیا شدند. درقرن پانزدهم ميلادي پرتغال و در قرن بعد انگليس به نيجريه راه يافتند و در سال 1914 ميلادي، انگليس با الحاق نيجريه شمالي و جنوبي، مستعمره نيجريه را ايجاد كرد. چهل سال بعد اين كشور اعلام خود مختاري كرد و به عضويت جامعه كشورهاي مشترك المنافع در آمد.
بمباران مقر سازمان آزادیبخش فلسطین
در سال 1985 هواپيماهاي جنگي رژيم صهيونيستي، مقر سازمان آزاديبخش فلسطين را در تونس، مورد حمله قرار دادند. در اين حمله حدود 70 نفر كشته و عده زيادي زخمي شدند. سازمان آزاديبخش درپي تهاجم صهيونيستها به لبنان در سال 1982، مقر خود را به تونس انتقال داده بود. حمايت آمريكا از رژيم صهيونيستي، مانع از هرگونه اقدام شوراي امنيت سازمان ملل عليه اين رژيم شد.
700 هزار کشته در کودتای اندونزی
پرتلفاتترین كودتای قرن بیستم در اندونزی اتفاق افتاد. مجموع کشتههای این کودتا در سال 1965 در نهایت به 700 هزار نفر رسید. رهبر اصلی كودتا" آیدیت "رهبر حزب كمونیست اندونزی بود كه خود پس از شكست كودتا گریخت و پس از مدتی كشته شد. كودتای اندونزی كه توسط كمونیستها ترتیب داده شده بود توسط ژنرالهای ارتش كه مخالف كمونیسم بودند شكست خورد.
محاکمه «نورنبرگ» یکی از مشهورترین دادگاههای تاریخ بشر، در سال 1946 در شهری به همین نام در آلمان آغاز شد. در این محاکمه با حضور نمایندگان روسیه، شوروی، آمریکا، انگلستان و فرانسه، 22 نفر از رجال سیاسی و اقتصادی آلمان نازی محاکمه شدند. این دادگاه روز 15 اکتبر همان سال با حکم اعدام و حبس 19 نفر و آزادی 3 نفر پایان یافت.
تدوین ضابطه برای مناظره انتخاباتی
در سال 2004 دو نامزد اصلي دوازدهمین دوره انتخابات رياست جمهوري آمريكا - جورج بوش و جان کري- به مناظره تلویزیونی پرداختند. برای اولین بار در تاریخ انتخابات آمریکا پیش از برگزاری مناظره، ضابطهای برای آن نوشته شده بود، از جمله اشاره به سياست خارجي آمريكا در 90 دقیقه اول و مسائل داخلی در باقی زمان، یا رعایت عدالت در تعداد تصاویر و تن صدای دو طرف.
بی بی سی راهاندازی شد
در سال 1967 رادیو بیبیسی کانال 1 راهاندازی شد. «تونی بلکبرن» مجری مشهور رادیو و بهترین گوینده رادیویی سال 2002 در شبکه ITV، اولین اجرای رادیو بیبیسی را برعهده داشت که به بذلهگویی و لطیفهسرایی گذراند. این رادیو از همان ابتدا برای نبرد با رادیو آلمان، آماج برنامههای خود را به سود پادشاهی بریتانیا و ضدحکومت ناسیونال سوسیالیست آلمان گذراند.
